το πολιτικο ψευδος

• Θεωρητικά, οι εκλεκτοί του λαού (οι βουλευτές) θα πρέπει να αποβάλλουν την δική τους προσωπικότητα και να εκπροσωπούν απόλυτα τον λαό. Στα εδώλια της Βουλής δεν θα πρεπε να κάθονται άνθρωποι, αλλά εντολές που να μιλάνε και να ψηφίζουνε. Πραγματικά, κυβερνάει η ατομική βούληση, τα προσωπικά συμφέροντα, η προσωπική ευχαρίστηση. Αυτό που συνδέει μεταξύ τους τούς βουλευτές είναι ο φόβος του αντιπάλου και όχι ο σεβασμός που χρωστάνε στους εκλογείς τους. 
• Θεωρητικά, οι πεποιθήσεις πρέπει να σχηματίζονται από τα επιχειρήματα που βγάζουν οι κοινοβουλευτικές συζητήσεις. Πραγματικά, οι πεποιθήσεις δεν επηρεάζονται από τις συζητήσεις, αλλά καθορίζονται από την θέληση των αρχηγών που φροντίζουν κυρίως τα ατομικά τους συμφέροντα ή/και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
• Θεωρητικά, οι βουλευτές θα έπρεπε να έχουν μπρος στα μάτια τους μόνο το καλό του έθνους. Θα έπρεπε να είναι οι καλύτεροι και οι πιο φρόνιμοι πολίτες. Πραγματικά, είναι οι πιο φιλόδοξοι, οι πιο επιχειρηματικοί και οι πιο βίαιοι, και υπάρχουν στη Βουλή για να εξυπηρετούν τα ατομικά τους συμφέροντα.
• Θεωρητικά, η ψήφιση ενός υποψηφίου σημαίνει ότι ο πολίτης τον γνωρίζει και του έχει εμπιστοσύνη. Πραγματικά, ο εκλογεύς ψηφίζει έναν υποψήφιο που δεν ξέρει τίποτε γι’αυτόν. Ψηφίζει τα άτομα με βροντερή φωνή που φλυαρούν αδιάκοπα, αδιάφορο για τί ζήτημα.
• Θεωρητικά, οι κινητήριες δυνάμεις της κρατικής μηχανής θα 'πρεπε να είναι η πείρα, η διορατικότητα, η ανιδιοτέλεια. Πραγματικά, την κινεί μόνο η δραστήρια θέληση, ο εγωϊσμός και η ευγλωττία. Τα κοινοβούλια διευθύνονται όχι από τη φρόνηση αλλά από την ατομική ισχυρογνωμοσύνη και τα βροντερά λόγια. 

Ξεχνάμε ότι η Ρητορία είναι μια φυσική ικανότητα ξεχωριστή από την πνευματική ανάπτυξη και τον χαρακτήρα. Έτσι δεν είναι σπάνιο σήμερα να υπάρχουν μέσα στα κόμματα ιδιοφυϊες, ενώ οι χαρακτήρες είναι σπάνιοι. 

Ο τρόπος απόκτησης της λαϊκής εντολής τρομάζει τις διαλεχτές φύσεις (τις ευαίσθητες και ταπεινές) που υποχωρούν.   

Γι’αυτό και τον κοινοβουλευτισμό, με όλο το θόρυβό του και τις χειρονομίες του, δεν τον αισθάνεσαι σαν χειροπιαστό γεγονός παρά μόνο την ημέρα της ψηφοφορίας. Αυτό είναι το πολιτικό ψεύδος. 

Μαξ Νορνταου – ‘Τα κατά συνθήκην ψεύδη’ - 1883

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

                                                Ο δρόμος είναι ένας.
                                   (Λασιθιώτικα βουνά, 9/2014)

Humancry

    Εμένα, εμένα... όχι το παιδί μου...

Κάλεσμα

Ή τον ακούς τον Λόγο της ψυχής ή όχι.

Δεν υπάρχει ενδιάμεσο.

Who we really are

Dmanisi, Georgia, 2013

                                                                 

Even if we proudly look at life through the lens of superiority, we count 1.8 million years of throwing stones in order to communicate basic feelings.

I enclose her and she embraces me - with unprecedented symmetry. For ever.

Πόλεμος

Π ροχωράω

Ο ύτε

Λ επτό

Ε φησυχασμού

Μ αχόμενη

Ο νειρεύομαι

Σ ωτηρία
          
                               Πότσδαμ, καρδιά χειμώνα 2012

Η Πορεία και η Α-πορία: Γιατί

                                                      Μαδάρα, 10/2012

partir c'est mourir un peut                                    το να φεύγεις είναι σα να πεθαίνεις λίγο
c'est mourir à ce que l'on aime                             πεθαίνει αυτό που αγαπάς
c'est son âme que l'on sème                                είναι η ψυχή σου που σπέρνεις
que l'on sème en chaque adieu                            που σπέρνεις σε κάθε αναχώρηση


Edmond HARAUCOURT (1891)

Ελάχιστο

Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε..

    







            
           



    
 


 Όπως στο  Χαμόγελο...    

                                                                                ή στην Αγάπη....

Vanuatu / Efate

Όπου και να ταξιδέψεις πάνω στην Γη έρχεσαι αντιμέτωπος με την υλική πενία και τον ψυχικό πλούτο των ντόπιων πληθυσμών. Στοιχεία, δηλαδή, ακριβώς αντίθετα απ’ αυτά που χαρακτηρίζουν σήμερα τους επικυρίαρχούς τους.

Και πάντα εκπλήσσεσαι. Διότι οι λαοί αυτοί, παρ’ότι πέρασαν χρόνια κατάμαυρα, δεν έχασαν ούτε την Ανθρωπιά τους, ούτε την γενναιοδωρία τους. Ακόμα και ως προς τους ίδιους τους τούς θύτες. Που απρόσκλητοι ήρθαν για να καρπωθούν ό,τι καλό είχε ο τόπος, να εκπολιτίσουν τους κανίβαλους με συνοπτικές διαδικασίες, να γκρεμίσουν τους θεούς τους, να αφανίσουν τις παραδόσεις τους, να βρομίσουν την Γή τους, μόνο και μόνο για να πλουτίσουν οι ίδιοι. Υλικά. Και μετά, αφού είχαν κάνει ανεπιστρεπτί το κακό, επέστρεψαν για να ζητήσουν συγγνώμη από τα θύματά τους. Αλλά κι αυτή η συγγνώμη ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική. Ήταν συγγνώμη σκοπιμότητας που άνοιγε δρόμο σε ‘εναλλακτικές’ μορφές εκμετάλλευσης. Πιο πολιτισμένες.

Η τακτική είναι η ίδια και επαναλαμβάνεται. Μονάχα οι ημερομηνίες, τα προσχήματα και τα μέσα κατοχής αλλάζουν.

Βασιλική Μουσλοπούλου

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Henan Temple, Yanliao, Taiwan.

Taranaki

The lone Mountain

Θεός αν είναι

''..μονάχα εμένα χάσκει ακόμα χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια..''

Serbian neighbourhood, Prizren, Kosovo.

River Crossings

Is it upstream that we are walking or is it downstream?

And are the birds calling right now or is it us singing?

And have we just started our journey or is this the end?

Λουλουδάκι

Λουλουδάκι μου...

Perseverance

"E rere pepepe, e kitea anuhe"
"It is in the flight of the butterfly, that the beauty of the caterpillar is revealed."

A Ngati Awa proverb

wrapped around a Melanesian Dragonfly

Pounamu

How many Men and Women with Mana such as yours are left now on this World...?

Tena koe, tena koe, tena koe
to you Te Kiato Sonny Biddle

The Man and the Rock

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο

Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι

Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν

Αεροβάτες

Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας

Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ' η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη

Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται

Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη

Που όλο παρακαλείς

Κι όλο δεν κατεβαίνει

Χρόνια και χρόνια

Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε.

                         

           ποίηση Οδυσσέα Ελύτη                                           

Για τον Δανιήλ...

Foreword

Foreword

the red of the sunset at Ohope

the smile of the locals at Waimana

the ancient whisper of the creek at Wharepora

the mercurial silhouette of the peka-peka at Tawhiwhi
the tip of the flame dancing under the raindrops at Mangatoatoa 
the quicksilver of the moonlight caressing the waves and your eyes at

  O t a r a w a i r e r e 
the call of the morepork hollowing through the silent night at Whirinaki

                           the steaming horse galloping on the overgrown track at Ruatahuna

the teardrop of  the fern a misty morning at Takaroa

the upstream flight  of the Whio at Waikare

the dance with the Whakatane River

the echo of our dreams

…is the ultimate pay back of this land for missing the eyes of my Parents

and the Blue of the Aegean Θάλασσα  all these years.

(originally compiled: July 2006, Aotearoa, 
by Vasiliki Mouslopoulou)