Διασχίζω

Επίμετρο*

Διασχίζω. Διατρέχω. Διαπερνώ. Σημαίνει, όχι απλά περνώ, αλλά έρχομαι σε επαφή με κάτι εμβαθύνοντας. Σημαίνει, μπαίνω μέσα στο ίδιο το αντικείμενο της ‘διάσχισης’ και το αντιμετωπίζω ως ολότητα – όχι αποσπασματικά.   

Η παρέα αυτή από την Αρκαδία, στην οποία είχα την τιμή να ενταχθώ κι εγώ μόνο πρόσφατα, έκανε κάτι δύσκολο. Όχι γιατί διέσχισε μέσα σε δεκατρία χρόνια την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, περπατώντας συνολικά κάτι περισσότερο από χίλια χιλιόμετρα, αλλά διότι δεσμεύτηκε στον εαυτό της να μείνει πιστή μέχρι τέλους σε έναν στόχο. Και αυτό είναι ένα κατόρθωμα τεράστιο. Διότι είναι κόντρα στο πνεύμα των ανίερων και άπιστων καιρών μας, να μένει κανείς αυτοβούλως δεσμευμένος σε δύσκολο ομαδικό στόχο. Μέχρι τέλους. Αυτό το μεγαλειώδες κατόρθωσε, κατ’αρχήν, η απίθανη αυτή παρέα φίλων. Και δεν θα είχε πραγματοποιήσει ούτε τη δέσμευση ούτε τη διάσχιση, αν δεν είχε για αρχηγό μια εμπνευσμένη γυναίκα και αν αναμεταξύ των μελών αυτής της ομάδας δεν υπήρχε ένα είδος ‘παιδικής’ φιλίας.

Με τη Βούλα λοιπόν μπροστά, αυτή η παρέα φίλων διέσχισε περπατώντας την Ελλάδα διαγράφοντας συγχρόνως δύο τροχιές: μία πάνω στον χάρτη και μια άλλη, πιο σημαντική, μέσα στην ψυχή του κάθε οδοιπόρου. Η πρώτη τροφοδοτούσε την δεύτερη και η δεύτερη, όσο βάθαινε, έδινε αξία στην πρώτη. Και ένω η αφορμή για όλα ήταν η επιθυμία να γνωρίσουμε τον τόπο μας, κατά βάθος το ταξίδι προς την ίδια μας την ψυχή αποζητούσαμε όλοι. 

Γιατί ποιός από εμάς μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει καλά τον εαυτό του; Ποιός έχει εξερευνήσει τα βάθη της ψυχής του; Ποιός δεν έχει να μάθει ακόμα πολλά για το ποιός είναι και κατά πού τραβάει; Και η ομαδική αυτή διάσχιση της Ελλάδος κυρίως αυτό προσέφερε σε όσους τυχερούς έλαχε να τη βιώσουν: χαρτογράφηση ψυχής. Η φύση έγινε ο μεσίτης ανάμεσα στον κουρασμένο οδοιπόρο και την ανήσυχη ψυχή του. Που γενναιόδωρα τον πήρε από το χέρι για να του δείξει ότι η ομορφιά και η ασχήμια, το δύσκολο και το εύκολο, το δίκαιο και το άδικο, η ευτυχία και η δυστυχία, κρέμονται από δυο νήματα που έχουν κοινή κορυφή. Και ότι δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς να τραβήξεις και το άλλο. Για να δεις το όμορφο πρέπει πρώτα να γνωρίσεις το άσχημο. Για να βρεις το δίκαιο πρέπει πρώτα να περάσεις μέσα απ’ τ’ άδικο. Για να βγεις στο ξέφωτο πρέπει πρώτα να συρθείς μέσα στα βάτα. Ίσως για ώρες. Και για να δεις τη θέα της κορυφής πρέπει πρώτα να περάσεις από βαθιές ανήλιαγες κοιλάδες. Ίσως για μέρες. Αλλά σαν το καταφέρεις, η Φύση τότε απλόχερα θα σ΄ ανταμείψει ξεδιπλώνοντας μπροστά σου την ασύλληπτη ομορφιά της. Και τότε τα μάτια σου θα πονέσουν, η ψυχή σου θα βαθύνει. Γιατί η ομορφιά της Φύσης εξευγενίζει. Εκλεπτύνει τόσο τις αισθήσεις ώστε εκεί, στην πιο έρημη γωνιά της πατρίδας σου, παρέα με τον πιο απομακρυσμένο πληθυσμό του τόπου σου, να μην αναγνωρίζεις τίποτε άλλο παρά τον ίδιο σου τον εαυτό. Κι εκεί ξεκινά το θαύμα.

Βασιλική Μουσλοπούλου

Δρ. Γεωλογίας, Victoria University of Wellington, New Zealand. 
Ερευνήτρια & Λέκτορας - GFZ Potsdam & FU Berlin, Germany.

*Διασχίζοντας την Ελλάδα, Παρασκευή Καλαμούτσου, ISBN:978-618-82926-0-4.

YES to HOPE

My dear European and Overseas friends,

I am so proud tonight. Yes, I am proud to be Greek tonight. After five years of increasing destitution and one week of unspeakable terrorism from outside and inside, with the Banks purposely closed, with most European politicians threatening my people in all tones and languages, with the majority of Greek and European media against this government, people, the exhausted people of Greece, decided that:

NO - Fear does not reside on this land anymore.
NO - Money is not the God we believe in.

Also, people, the exhausted people of Greece, decided that:
YES - Europe should rediscover and honour its founding values.
YES - it is OK to be poor, and get poorer, if this is what it takes to be free.

Thank you all for your support these days. On the streets, with signatures, with discussions... Tonight, I have a beautiful smile on my face and a hope in my chest.  A hope for a different Europe, but also a different World, where the value of human life will exceed the values of the stock indexes.

I keep saying to my People and I say to you too:
All we have is our BRAIN and SOUL.
All we need is our BRAIN and SOUL.
Watch out!! Do not let anybody take away your BRAIN and SOUL.


vasso

Εισαι ο πλουσιοτερος Ανθρωπος του κοσμου.
Εισαι καλυτερος απο οποιονδηποτε κυβερνητη σου.

Γιατι εχεις αυτο:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikos_gkatsos_amorgos.htm

Μην το χασεις.

Tης Ελλάδος οι εθνικές εορτές

Γιατί της Ελλάδος οι εθνικές εορτές είναι στιγμές που σηματοδοτούν ξεκίνημα εξέγερσης και όχι στιγμές απελευθέρωσης ή νίκης;

Η απελευθέρωση είναι παιδί της εξέγερσης, του Αγώνα. Αν δεν υπήρχε εξέγερση δεν θα υπήρχε απελευθέρωση, ούτε και νίκη. Κι ενώ η εξέγερση είναι προϋπόθεση της απελευθέρωσης, καμία εξέγερση δεν μπορεί να εγγυηθεί την απελευθέρωση ή τη νίκη. Αυτό που η επανάσταση εμπεριέχει,  είναι ο φωτισμένος αγώνας του σκλαβωμένου προς το ιδανικό της Ελευθερίας. Κι ακριβώς αυτό, ο φωτισμένος αγώνας του ανθρώπου προς την κατάκτηση του ιδανικού, της Ιδέας, είναι το ύψιστο ιδανικό. Το ύψιστο αγαθό, που μπορεί να φτάσει ο Άνθρωπος με ιδίες δυνάμεις.

'Ο αγώνας προς την Ελευθερία, αρετή ωραιότερη από την κατοχή της ίδιας της Ελευθερίας'

Μήπως λοιπόν ο συμβολισμός αυτός των Ελλήνων - αλλά και ελαχιστοτάτων ακόμα εθνών – υπάρχει για να μας θυμίζει ότι το να περπατάς στην κόψη του Σπαθιού για χάρη των ιδανικών σου (να ζεις δηλαδή έτοιμος κάθε στιγμή να τα υπερασπιστείς ακόμα και με την ίδια σου τη ζωή) είναι αρετή ανώτερη από την κατάκτηση του ίδιου του ιδανικού; Μήπως η ηρωϊκή στάση ζωής θά ‘πρεπε να μετριέται με αυτά που στερείται ή χάνει κάποιος κατά την διάρκεια του αγώνα, ας είναι και στέρφος, κι όχι βάση αυτών που κερδίζει; Άλλωστε, η έκβαση κάθε αγώνα, όσο μυαλωμένος κι αν είναι, καθορίζεται και από αστάθμητους παράγοντες (όπως η προδοσία, η απειρία, η αντοχή, οι συγκυρίες, οι αναλογίες, το αυτόματο), ενώ ο φωτισμένος αγώνας προς το Ιδανικό εμπεριέχει αληθινή αυτοθυσία και πάθος, χαρακτηριστικά που προέρχονται από τις πιο μύχιες και καθαρές ιδιότητες της ανθρώπινης ψυχής.

Βασιλική Μουσλοπούλου

Απο τον Γκαιτε στον Ομηρο: το πηδημα

Ο Οδυσσέας είναι ο ποιητής, ο Faust είναι ο δόκτορ. Η αναλυτική τάση, που μόλις τη διακρίνει κανείς στο κλασσικό, στο ευρωπαικό πνεύμα έχει προσλάβει τεράστιες διαστάσεις και διεκδικεί την μονοκρατορία. Η λέξη doctor, αντίποδας στη λέξη ποιητής, είναι το διακριτικό γνώρισμα του ευρωπαίου από τον έλληνα, και σημαίνει την απώλεια, την πυρηνική διάσπαση, του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στα ψήγματα της γνώσης και της φύσης. Ενώ ο αρχαίος ποιητής είχε την σύνολη εικόνα του κόσμου. Η λέξη doctor είναι μια περγαμηνή που βεβαιώνει, πως η νόηση έγινε τρέλλα και η σωφροσύνη παραφροσύνη. 

Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΧΑΣΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥ - 1977

το πολιτικο ψευδος

• Θεωρητικά, οι εκλεκτοί του λαού (οι βουλευτές) θα πρέπει να αποβάλλουν την δική τους προσωπικότητα και να εκπροσωπούν απόλυτα τον λαό. Στα εδώλια της Βουλής δεν θα πρεπε να κάθονται άνθρωποι, αλλά εντολές που να μιλάνε και να ψηφίζουνε. Πραγματικά, κυβερνάει η ατομική βούληση, τα προσωπικά συμφέροντα, η προσωπική ευχαρίστηση. Αυτό που συνδέει μεταξύ τους τούς βουλευτές είναι ο φόβος του αντιπάλου και όχι ο σεβασμός που χρωστάνε στους εκλογείς τους. 
• Θεωρητικά, οι πεποιθήσεις πρέπει να σχηματίζονται από τα επιχειρήματα που βγάζουν οι κοινοβουλευτικές συζητήσεις. Πραγματικά, οι πεποιθήσεις δεν επηρεάζονται από τις συζητήσεις, αλλά καθορίζονται από την θέληση των αρχηγών που φροντίζουν κυρίως τα ατομικά τους συμφέροντα ή/και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
• Θεωρητικά, οι βουλευτές θα έπρεπε να έχουν μπρος στα μάτια τους μόνο το καλό του έθνους. Θα έπρεπε να είναι οι καλύτεροι και οι πιο φρόνιμοι πολίτες. Πραγματικά, είναι οι πιο φιλόδοξοι, οι πιο επιχειρηματικοί και οι πιο βίαιοι, και υπάρχουν στη Βουλή για να εξυπηρετούν τα ατομικά τους συμφέροντα.
• Θεωρητικά, η ψήφιση ενός υποψηφίου σημαίνει ότι ο πολίτης τον γνωρίζει και του έχει εμπιστοσύνη. Πραγματικά, ο εκλογεύς ψηφίζει έναν υποψήφιο που δεν ξέρει τίποτε γι’αυτόν. Ψηφίζει τα άτομα με βροντερή φωνή που φλυαρούν αδιάκοπα, αδιάφορο για τί ζήτημα.
• Θεωρητικά, οι κινητήριες δυνάμεις της κρατικής μηχανής θα 'πρεπε να είναι η πείρα, η διορατικότητα, η ανιδιοτέλεια. Πραγματικά, την κινεί μόνο η δραστήρια θέληση, ο εγωϊσμός και η ευγλωττία. Τα κοινοβούλια διευθύνονται όχι από τη φρόνηση αλλά από την ατομική ισχυρογνωμοσύνη και τα βροντερά λόγια. 

Ξεχνάμε ότι η Ρητορία είναι μια φυσική ικανότητα ξεχωριστή από την πνευματική ανάπτυξη και τον χαρακτήρα. Έτσι δεν είναι σπάνιο σήμερα να υπάρχουν μέσα στα κόμματα ιδιοφυϊες, ενώ οι χαρακτήρες είναι σπάνιοι. 

Ο τρόπος απόκτησης της λαϊκής εντολής τρομάζει τις διαλεχτές φύσεις (τις ευαίσθητες και ταπεινές) που υποχωρούν.   

Γι’αυτό και τον κοινοβουλευτισμό, με όλο το θόρυβό του και τις χειρονομίες του, δεν τον αισθάνεσαι σαν χειροπιαστό γεγονός παρά μόνο την ημέρα της ψηφοφορίας. Αυτό είναι το πολιτικό ψεύδος. 

Μαξ Νορνταου – ‘Τα κατά συνθήκην ψεύδη’ - 1883

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

                                                Ο δρόμος είναι ένας.
                                   (Λασιθιώτικα βουνά, 9/2014)

Humancry

    Εμένα, εμένα... όχι το παιδί μου...

Κάλεσμα

Ή τον ακούς τον Λόγο της ψυχής ή όχι.

Δεν υπάρχει ενδιάμεσο.

Who we really are

Dmanisi, Georgia, 2013

                                                                 

Even if we proudly look at life through the lens of superiority, we count 1.8 million years of throwing stones in order to communicate basic feelings.

I enclose her and she embraces me - with unprecedented symmetry. For ever.

Πόλεμος

Π ροχωράω

Ο ύτε

Λ επτό

Ε φησυχασμού

Μ αχόμενη

Ο νειρεύομαι

Σ ωτηρία
          
                               Πότσδαμ, καρδιά χειμώνα 2012

Η Πορεία και η Α-πορία: Γιατί

                                                      Μαδάρα, 10/2012

partir c'est mourir un peut                                    το να φεύγεις είναι σα να πεθαίνεις λίγο
c'est mourir à ce que l'on aime                             πεθαίνει αυτό που αγαπάς
c'est son âme que l'on sème                                είναι η ψυχή σου που σπέρνεις
que l'on sème en chaque adieu                            που σπέρνεις σε κάθε αναχώρηση


Edmond HARAUCOURT (1891)

Ελάχιστο

Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε..

    







            
           



    
 


 Όπως στο  Χαμόγελο...    

                                                                                ή στην Αγάπη....

Vanuatu / Efate

Όπου και να ταξιδέψεις πάνω στην Γη έρχεσαι αντιμέτωπος με την υλική πενία και τον ψυχικό πλούτο των ντόπιων πληθυσμών. Στοιχεία, δηλαδή, ακριβώς αντίθετα απ’ αυτά που χαρακτηρίζουν σήμερα τους επικυρίαρχούς τους.

Και πάντα εκπλήσσεσαι. Διότι οι λαοί αυτοί, παρ’ότι πέρασαν χρόνια κατάμαυρα, δεν έχασαν ούτε την Ανθρωπιά τους, ούτε την γενναιοδωρία τους. Ακόμα και ως προς τους ίδιους τους τούς θύτες. Που απρόσκλητοι ήρθαν για να καρπωθούν ό,τι καλό είχε ο τόπος, να εκπολιτίσουν τους κανίβαλους με συνοπτικές διαδικασίες, να γκρεμίσουν τους θεούς τους, να αφανίσουν τις παραδόσεις τους, να βρομίσουν την Γή τους, μόνο και μόνο για να πλουτίσουν οι ίδιοι. Υλικά. Και μετά, αφού είχαν κάνει ανεπιστρεπτί το κακό, επέστρεψαν για να ζητήσουν συγγνώμη από τα θύματά τους. Αλλά κι αυτή η συγγνώμη ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική. Ήταν συγγνώμη σκοπιμότητας που άνοιγε δρόμο σε ‘εναλλακτικές’ μορφές εκμετάλλευσης. Πιο πολιτισμένες.

Η τακτική είναι η ίδια και επαναλαμβάνεται. Μονάχα οι ημερομηνίες, τα προσχήματα και τα μέσα κατοχής αλλάζουν.

Βασιλική Μουσλοπούλου

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Henan Temple, Yanliao, Taiwan.

Taranaki

The lone Mountain

Θεός αν είναι

''..μονάχα εμένα χάσκει ακόμα χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια..''

Serbian neighbourhood, Prizren, Kosovo.

River Crossings

Is it upstream that we are walking or is it downstream?

And are the birds calling right now or is it us singing?

And have we just started our journey or is this the end?

Λουλουδάκι

Λουλουδάκι μου...

Perseverance

"E rere pepepe, e kitea anuhe"
"It is in the flight of the butterfly, that the beauty of the caterpillar is revealed."

A Ngati Awa proverb

wrapped around a Melanesian Dragonfly

Pounamu

How many Men and Women with Mana such as yours are left now on this World...?

Tena koe, tena koe, tena koe
to you Te Kiato Sonny Biddle

The Man and the Rock

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο

Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι

Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν

Αεροβάτες

Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας

Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ' η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη

Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται

Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη

Που όλο παρακαλείς

Κι όλο δεν κατεβαίνει

Χρόνια και χρόνια

Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε.

                         

           ποίηση Οδυσσέα Ελύτη                                           

Για τον Δανιήλ...

Foreword

Foreword

the red of the sunset at Ohope

the smile of the locals at Waimana

the ancient whisper of the creek at Wharepora

the mercurial silhouette of the peka-peka at Tawhiwhi
the tip of the flame dancing under the raindrops at Mangatoatoa 
the quicksilver of the moonlight caressing the waves and your eyes at

  O t a r a w a i r e r e 
the call of the morepork hollowing through the silent night at Whirinaki

                           the steaming horse galloping on the overgrown track at Ruatahuna

the teardrop of  the fern a misty morning at Takaroa

the upstream flight  of the Whio at Waikare

the dance with the Whakatane River

the echo of our dreams

…is the ultimate pay back of this land for missing the eyes of my Parents

and the Blue of the Aegean Θάλασσα  all these years.

(originally compiled: July 2006, Aotearoa, 
by Vasiliki Mouslopoulou)